راحت يافتن نفوس در آن ، از كثافات و نجاسات . و عبد مؤمن اعتبار مىگيرد در حال تخليه و تطهير به آنكه خالص از طعمه‌هاى چرب و شيرين دنيا چنين مىشود در عاقبت ، پس بنابراين ، راحت واقعى آنست كه بگذرد از دنيا ، و ترك كند شهوات آن را ، و فارغ سازد نفس و قلبش را از شغل و گرفتارى دنيا ، و روگردان شود از جميع اموال دنيا مثل روگردان شدن از نجاسات تا آنكه رفع شود از او نجاسات ظاهرى و باطنى . و تفكّر كند در نفس شريف كريم خود كه در حالت طاعات ، مكرّم است در نزد حقّ تعالى و خاصّان او ، و در حالت معاصى ، ذليل است كه خودش از خود منفعل است ، و بداند كه متمسّك شدن به قناعت باعث راحت در دارين است از جميع اخباث دنيوى و اخروى ؛ زيرا كه به تقوى و قناعت ، پاك مىشود از جميع محبّت‌هاى دنيا و نجاسات ظاهرى و باطنى ؛ زيرا كه راحت واقعى در خوار كردن دنيا و فراغت از تمتّعات « 13 » اوست . و چون تمتّعات دنيوى باعث نجاسات و كثافات مذكوره مىشوند ، ازالهء « 14 » آنها ممكن نيست مگر به ازالهء نجاسات حرام و شبههء دنيا . و بايد ببندد عبد بر نفس خود باب كبر را - كه از محبّت جاه و عزّت دنيا متولّد مىشود - بعد از معرفت حقيقت دنيا ، و فرار كند از گناهان كه نجاسات بدنيّه است ، و بگشايد باب تواضع و فروتنى و ندامت و حياء را تا بمياه آنها تطهير كند نجاست كبيرهء كبر را ، و جدّ و جهد كند در اداى اوامر پروردگار و اجتناب نواهى او تا به آب طاهر اطاعت اوامر و ترك نواهى ، تطهير كند نجاست ذنوب را ، و طلب نمايد به اين واسطه ، حسن رجوع به پروردگار را در طاعات نفسانيّه و قلبيّه و طيب و خوشى تقرّب را ؛ زيرا كه چنان‌كه ذنوب و معاصى را در طبقات ظاهر و باطن ، عفونت شديده

--> ( 13 ) - بهره‌منديها ( 14 ) - بر طرف كردن